De liefde die je voor je eigen dier voelt is iets heel bijzonders

en vaak moeilijk in woorden te vangen.

Ik kan me geen leven zonder dieren voorstellen, vroeger waren het cavia’s later kwam er een parkietje, die leerde ik praten en hij zat iedere avond op mn schouder terwijl ik aan het studeren was.

 

Eenmaal op mezelf kwamen er twee poezen en later met de start van mijn eigen trimsalon de hond, mn beste vriendin zeg ik weleens gekscherend.

 

Al 15 jaar zie ik iedere dag in mijn trimsalon van dichtbij welke bijzondere band de mensen met hun hond hebben. Hoe de ogen van de hond oplichten als het baasje weer voor de deur staat en vol enthousiasme naar ze toe rennen. En hoe de baas de blik vangt van zijn geliefde maatje en dan zie je in die kleine ontmoeting een vonkje overspringen en je weet “zij horen bij elkaar.”

 

Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik na mijn studie fotografie de kant van de hondenfotografie heb gekozen. Men zegt wel eens de baas lijkt op zijn hond, en inmiddels kan ik wel zeggen dat dat klopt. Dit is niet altijd in het uiterlijk van de hond te zien maar meer in het karakter. De leukste uitdaging vind ik dan ook om dat stukje identiteit van jou en je hond vast te leggen. Daarnaast kan een mooi portret van je hond waar “die ene blik” op staat die je zo goed herkent van al die momenten die jullie samen doorbrengen een mooie herinnering zijn.

Staat jouw hond of jullie samen binnenkort ook voor mijn camera? Lijkt me heel gezellig!

Liefs Renske